Af stemmen

Zoals wel vaker zijn er thema's in mijn leven. Soms voelt het alsof dingen zich organisch laten zien. Soms zijn de thema's wat kleiner. Soms komen ze dichter bij je kern en lijken ze overweldigend.

Een groter thema waar ik op dit moment mee bezig ben, is afstemmen. Een kwaliteit die ik automatisch inzet. Een kwaliteit die er ook voor zorgt dat ik, al mag ik dit zelf zeggen, goed ben in mijn werk. Zoals het vaker gaat met kwaliteiten, hebben ze ook een schaduwzijde.

Wanneer kinderen geboren worden, zijn ze geprogrammeerd om af te stemmen op hun opvoeders. Daar is een afhankelijkheid. De opvoeders kunnen weglopen, terwijl de kinderen hun opvoeders nodig hebben. Kinderen zijn nogal egocentrisch, dus ze snappen niet dat alles wat er gebeurt soms iets zegt over de situatie en niet over henzelf.

In mijn geval heb ik geleerd om af te stemmen.

Hoe zit jij erbij? Hoe beschikbaar ben jij? Ben je boos?

Dit wil niet zeggen dat mijn opvoeders niet geschikt waren. Integendeel. Nu ik zelf vader van kinderen ben, zie ik met terugwerkende kracht hoe verdraaid moeilijk het is. Wat dit aangeeft, is dat ik geleerd heb om mijn kwaliteiten instrumenteel in te zetten.

Terug naar het heden.

Steeds meer word ik me ervan bewust dat dit afstemmen zo verweven lijkt met mij, dat ik het moeilijk kan uitzetten. Steeds vaker observeer ik bij mezelf dat ik continu aan het afstemmen ben.

Als mijn gezin beneden is en ik op de bovenverdieping zit te sporten, ben ik alsnog aan het scannen wat er beneden gebeurt.

Wanneer iemand appt terwijl ik eigenlijk niet de puf heb om te reageren, is er die Pavlovreactie die gelijk wil reageren.

Waarom?

Omdat afstemmen mij blijkbaar iets oplevert. Een gevoel van grip op de situatie. Door in te schatten wat de ander doet en welk effect dat op mij kan hebben, probeer ik voorbereid te zijn op wat er kan gebeuren.

Dus je kan zeggen dat ik afstemmen gebruik als een gevaardetectie. Alleen gaat het verder dan dat.

Want als we kijken naar wat ik doe. Bijvoorbeeld een boek schrijven of de gesprekken die ik met mensen voer. Ergens kan ik je goed vertellen wat ik goed doe. Ergens kan ik je goed omschrijven dat ik ertoe doe.

Alleen word ik me er steeds bewuster van dat er iets in mij denkt: 'Toch even checken bij de ander of dit wel klopt.'

Bijna een gevoel van toestemming. Of ik mij mag voelen zoals ik mij voel.

Hoe meer je je bewust wordt van je systemen, hoe groter ze worden. Ineens zie je dan dat je niet gedrag aan het veranderen bent. Je bent een systeem aan het veranderen.

Bijna als een Jengatoren zal je angst dan roepen:

'Als jij dit blokje nu weghaalt, zal de hele freaking toren instorten!'

Dan lijkt het dus soms alsof het aan al die anderen ligt. Ga je klagen over waarom er zo weinig ruimte is.

Hoe dieper je komt, hoe meer je ziet.

Dit ben ik.

Dit is iets wat ik doe.

Ik voel mij onrustig als er afstand is, omdat de afstemmer bezig is met controle.

Met liefde naar je eigen gedrag kijken betekent ook dat je met liefde erkent wat het je heeft gebracht. Ergens heeft mij dit gediend. Het heeft mij bizar veel opgeleverd.

En nu ga ik beginnen om sommige blokjes los te laten. Blokje voor blokje.

En als dat betekent dat de Jengatoren instort?

Dat is oké.

Dan is het tijd om ruimte te maken.

Wil je nog wat verder verdwalen in keuzes, kronkels, vertrouwen en de merkwaardige gebruiksaanwijzing van het menselijk brein?

Volgende
Volgende

De leeuwin, haar welpjes en haar grot