Steeds vaker hoor ik mijzelf vertellen over de leeuwin, haar welpjes en haar grot. Over hoe hechten altijd moet voor vechten. Hoe de leeuw zijn bijdrage levert in het creëren van leven en daarna zijn leven in dienst stelt van zijn gezin. Zover als de leeuwin hem toelaat en de natuur hem laat leven. Want als leeuwin geef jij je welpjes angst door ze uit jouw veilige baarmoeder te halen. Daarna is het nodig dat je ze beschermt tot ze zichzelf kunnen dragen. In de film Lion King is er een scène dat alle leeuwinnen met hun welpen op de rots liggen, veilig bij elkaar. Scar denkt dat hij een goede leider is, maar de wereld is grauw en dor.
We zien de leeuwinnen bij elkaar blijven, beschermend naar hun welpen. Wat mij betreft een prachtige scène over onze sterkste kracht. Moederliefde in onzekere tijden. En toch spreek en hoor ik steeds meer leeuwinnen die onmacht voelen, boos zijn, bang zijn of gekwetst. En ik snap dat. Ik denk dat heel veel leeuwen en leeuwinnen pijn dragen van vorige generaties die niet mochten voelen en uiten dat ze emoties voelden. Vechten voor je vrijheid en alles weer opbouwen. Dus leeuwen moesten blijven schreeuwen en leeuwinnen gingen meedoen. Niet omdat ze hier gelukkig van werden, maar omdat schreeuwen gelijk stond aan sterk zijn. En toch geloof ik dat wij, als leeuwinnen, zacht en met onvoorwaardelijke kracht, in stilte willen liefhebben. In onze grot met onze welpen zolang ze ons nodig hebben. En ik weet ook dat wij samen, als dragers van deze liefde, ruimte hebben in onze grot voor wie het nodig heeft. En als wij dat doen, dan mag de leeuw weer doen waar hij goed in is. Jagen buiten de grot en in het teken van zijn liefsten. Tot aan zijn dood. En wij, sterk en zacht, mogen dragen wie nog niet zelf kan lopen, troosten wie valt en loslaten wie wil en gaat. Met liefde. Omdat wij dat kunnen, hechten gaat voor vechten en liefde wint van angst.
