Ze komt. Ze gaat. Ze nodigt uit. Ze laat je helemaal zijn in het nu.
Soms voelt ze als een wispelturige maîtresse.
Wanneer je denkt haar te snappen, weet je zeker dat je haar niet snapt. Wanneer je denkt dat je haar kan vasthouden, is ze alweer vertrokken. Je kan naar haar smachten en ze is angstvallig stil. Je kan ophouden met zoeken en dan is ze daar ineens.
Ik heb het over levendigheid.
Levendigheid is in de gesprekken die ik met mensen heb ook onderwerp van gesprek. We hebben het namelijk best vaak over onderprikkeling.
Om de prikkelniveaus van mensen wat overzichtelijker te maken werk ik vaak met een stoplichtsysteem.
Groen zegt: ik ben in balans.
Oranje zegt: ik ben licht overprikkeld.
Rood zegt: ik ben erg overprikkeld.
In de loop der tijd heb ik daar een kleur aan toegevoegd.
Blauw.
Onderprikkeling.
Die is bijna lastiger dan overprikkeling.
Mentaal kan ik erg onderprikkeld zijn (blauw), terwijl mijn lijf gewoon overprikkeld (rood) is.
Oftewel mijn lijf zit in alarmfase 1 terwijl mijn geest doodleuk zegt:
"Ik verveel mij."
Hoe meer je met onderprikkeling bezig bent, hoe duidelijker het wordt wat voor grote impact het kan hebben.
Want wat is er vertrokken als je zwaar onderprikkeld bent?
Levendigheid.
De onderprikkeling kan als een grauwe deken over je heen liggen.
Dan is ze erg dominant aanwezig in alles wat je doet.
Dus dan zou je kunnen zeggen:
Onderprikkeling; ik zoek prikkels op?
Zo werkt ze niet.
Het gaat over betekenisvolle prikkels opzoeken. Die prikkels waar jij van aan gaat. Die prikkels die zorgen voor.....
Daar is ze weer....
Levendigheid.
Dan gaan we het dus hebben over hoe zorg ik voor levendigheid?
Daar wordt ze ingewikkeld.
Ergens kan je zeggen dat je gaat doen wat de vorige keer ervoor zorgde dat er levendigheid kwam.
Alleen zo werkt ze niet.
Tot grote frustratie van veel mensen.
Want hoezo kom jij nu niet terwijl ik hetzelfde deed als de vorige keer?
En toch blijf jij nu nukkig weg.
Ergens kan je natuurlijk wel omstandigheden creëren. Je kan zelfzorg gaan toepassen. Je kan jezelf lichtjes buiten de comfortzone slepen en dan kan ze komen.
In mijn geval bijvoorbeeld bij schrijven kan ik soms gewoon beginnen te schrijven. Ik heb geleerd om de juiste omstandigheden te maken. De dingen doen die in de weg kunnen staan voor volledig present zijn.
Oftewel mijn to do lijstje wegwerken.
Ik weet dat bij mij de levensenergie verdwijnt als het woord moet om de hoek komt. Dus ik zorg voor omstandigheden waar geen moeten is, vooral veel mogen.
En dan nog......
Komt ze niet elke keer.
Ik moet hierbij denken aan een surfer die op een golf zit te wachten.
Hij heeft geen invloed op de golven.
Wel op hoe hij zelf op die plank staat. Hoe fit hij is. Hoe goed hij kan surfen. Hoe goed hij de golven leert herkennen.
Hij kan zichzelf trainen en zorgen dat hij klaar is wanneer die ene mooie golf eraan komt.
Daar zit ook een stuk geduld in.
Als hij uit angst iedere golf gaat pakken, kan het zomaar zijn dat hij de golf mist die er echt toe deed.
Dus kijkt hij naar de horizon.
Hij wacht.
Hij traint.
Hij leert de levendige golf herkennen.
En wanneer ze er is, probeert hij er zoveel mogelijk gebruik van te maken.
Zoveel mogelijk vaart te maken, omdat hij goed voor zichzelf heeft gezorgd en klaar is om met haar mee te bewegen.
Misschien is dat wel hoe ik met levendigheid wil leren omgaan.
Ik kan haar niet maken.
Ik kan haar niet afdwingen.
Ik kan mezelf wel voorbereiden.
Ik kan leren herkennen wanneer ze er is.
Ik kan zorgen dat ik klaar ben om met haar mee te bewegen wanneer ze zich aandient.
En dan....
Dan is ze die wispelturige maîtresse die komt en gaat wanneer ze wil.
Ik ga haar niet begrijpen.
Ik mag alleen dankbaar zijn wanneer ze komt en de bereidheid hebben om haar te volgen als ze er eenmaal is.
En vervolgens de illusie loslaten dat ik haar kan vasthouden en bezitten.
Want zodra ik denk dat ik haar moet vasthouden, is ze weer vertrokken.
En wat ze dan achterlaat is een dorstige in de woestijn die smacht naar haar aanwezigheid totdat ze zichzelf gaat laten zien.
En zo gaat de surfer weer de horizon afspeuren om te kijken of zij zich alweer aandient.
Wil je nog wat verder verdwalen in keuzes, kronkels, vertrouwen en de merkwaardige gebruiksaanwijzing van het menselijk brein?