Speciale post

Vanochtend had ik post. Lieve post. Niet groot, niet duur, niet ingewikkeld. De aanleiding was een mevrouw die ik sprak aan de telefoon over mijn hypotheek. Een gesprek waarin ze mij vroeg wat voor praktijk ik heb. En wat voor werk ik doe. Ik vertelde haar vol passie over mijn werk met mensen en gezinnen. Vooral het contact met de ander. Jong en oud. Mijn missie om te blijven vertellen dat we als grote mensen iets te doen hebben met onze eigen triggers. Niet om therapeuten te sponseren of de HR mevrouw van de GGZ te helpen. Nee, omdat we de taak dragen om voor te doen aan kinderen hoe je omgaat met het leven. En in het klein, met emoties. Kinderen binnen ‘het systeem’ worden teveel in het hokje gehouden waar ze ooit in zijn gezet. En wij als grote mensen ervaren dat ook. De een zit in het hokje van gekwetste man, de ander in het hokje van boze vrouw. En nog zachter omschreven, we worstelen met onze mannelijke en vrouwelijke levensenergie. En zo hoorde ik mij zeggen tegen deze mevrouw, dat het woord kronkelpad, gaat over mijn levenspad en die van ieder ander.

Uniek, soms donker en ook zo vaak prachtig gekleurd en zacht voor m’n voeten. Ik vond het fijn om bij mijzelf te voelen dat ik zacht sprak over ‘de jeugdzorg’ en vooral woorden kon vinden om mijn prachtige, dankbare werk te omschrijven. En toen kreeg ik de volgende ochtend post. Met een kaartje waarop stond:’ leuker dan een appje’. Met de lieve woorden dat ze het leuk vond om mij te spreken, en de uitnodiging om bevlogen te blijven in wat ik doe. De sleutelhanger die ik erbij kreeg hang ik op in mijn herinneringsboom, die staat in mijn praktijkruimte om mij te herinneren aan liefde en verbinding. Want het contact aan de telefoon, de lieve woorden de dag erna, en vooral het gisteren al uitspreken naar elkaar dat het een fijn gesprek was, doet ertoe. Ik werd geraakt, zij ook, en we konden verbinden. Soms is het zo simpel als dat. Ik do me, jij do you, en waar er ruimte is zijn we samen. In onze samen leving.