Dankbaarheid

Laatst sprak ik iemand van de raad van de kinderbescherming. Helaas een station waar ouders kunnen belanden omdat het zelf niet altijd lukt. Een verdrietig station waar ook gemeente, huisartsen, school, veilig thuis, politie en hulpverlening zijn betrokken. Na het woord betrokken gebeurde er iets in mij. Ik stelde de vraag: wat is volgens jou betrokken?

We raakten in gesprek over dit woord. Een open gesprek met een verdrietige conclusie. Betrokken zijn vanuit wet, functie en als onderdeel van een protocol, is niet mijn definitie van het woord. Betrokken zijn betekent voor mij dat je er echt bent. In contact met de ouders en kinderen die om hulp vragen. Betrokken zijn betekent voor mij zeggen wat je doet, fouten maken en hiervoor sorry durven zeggen. Het betekent vooral samen helpen waar nodig en overnemen waar het moet.

Er zijn, met kennis over jezelf. Wat triggert je of vind je spannend. Kortom, je eigen oud zeer blijven onderzoeken. Omdat echt present zijn er toe doet. Onze participatiemaatschappij brengt prachtige kleuren, maar ook afwijzing en angst voor mensen die net iets anders nodig hebben. Hoe gek is het dat zoveel mensen meepraten over een gezin en bijna niemand ze echt kent. Al een tijd nemen de geluiden toe dat onze jeugd-zorg kapot is. Ik heb nodig om te geloven dat onze intentie om goed te zorgen voor onze jeugd niet kapot is. Ik denk dat onze angst voor falen en fouten maken het te vaak wint van betrokkenheid. Ik pleit voor betrokkenheid! Niet vanuit je professionaliteit, beroepscode of protocol. Echte betrokkenheid. Omdat je iets kunt doen voor een gezin in nood. De kracht van onze samenleving!