Aandacht
“Ik ben geen all you can eat. Mijn aandacht is kostbaar. Mijn aandacht is fine dining!”
Zomaar een quote op een doodnormale dinsdagochtend.
Ik zit tegenover een vriendin. We hebben het over onze plannen en waar we mee bezig zijn. In gesprek ontvouwt zich duidelijk dat we voorheen zonder aandacht met onze aandacht om konden gaan. Mensen hadden de ruimte om de aandacht te claimen en conflictvermijdend dat we zijn, wij gaven het gewoon.
Probleem is echter dat we steeds meer in een proces zitten van dingen doen waar we energie van krijgen. De één maakt een boek, de ander helpt uitgeven, er heeft iemand een bedrijf. Allemaal processen met grote vormen van creativiteit en ontwikkelen.
Dat kost aandacht.
Aandacht vraagt om energie.
Onze energie blijkt zijn grenzen te hebben. Dat verplicht ons om met aandacht met onze aandacht om te gaan.
Dat is best een lastig proces.
Omdat je iets kan doen, wil niet zeggen dat je het moet gaan doen. Dit zal echter ook betekenen dat als ik mijn energie en aandacht wil beschermen, ik dit bewust moet gaan doen.
Dat zal betekenen dat ik mijn grenzen moet gaan bewaken.
Dat zal betekenen dat ik nee moet leren zeggen.
Dat kan best tricky zijn. Aangezien we dingen over het algemeen persoonlijker maken dan ze daadwerkelijk zijn.
De metafoor die ik hierin vaak gebruik is de thee metafoor.
Ik ben perzik thee.
Sommige mensen vinden het lekker. Sommige mensen vinden het niet te zuipen.
Daar hoeft de perzik thee zelf niet heel sentimenteel over te doen. Het is puur een kwestie van smaak.
Smaak is ook dynamisch.
Je zal vast soms herkennen dat je de ene week enorm zin hebt in Chinees eten, de week daarna zal je meer zin hebben in pizza eten. Dat is dynamisch in beweging.
Dat wil niet betekenen dat wij naar onze plaatselijke Chinees moeten bellen met excuses omdat onze aandacht deze week toch naar die pizza gaat.
Nee.
Energie verandert en dat mag gewoon.
Als ik jou deze week geen aandacht geef, betekent dat niet dat ik een hekel aan je heb.
Net zoals het feit dat ik even geen aandacht van jou krijg, niet automatisch betekent dat jij mij een persoonlijke aanval geeft.
Het kan gewoon een kwestie van smaak zijn.
En smaak verandert.
Komen we bij het volgende punt.
Aandacht is kostbaar.
In onze huidige samenleving zijn we zo gewend om zoveel dingen halve aandacht te geven dat we vergeten om iets volledig aandacht te geven.
Volledig aanwezig en present willen zijn.
De aandacht geven wat iets verdient.
Gericht aandacht geven.
Gericht aandacht geven vraagt ook sturing.
Wat je aandacht geeft, dat groeit.
Handig dat je dus ook bewust omgaat met wat je wil dat groeit.
Geen Oprah stijl van aandacht geven.
Jij krijgt mijn aandacht, jij krijgt mijn aandacht, iedereen krijgt mijn aandacht!
Nee.
Inzien dat je geen all you can eat bent.
Je biedt fine dining.
Iets wat met aandacht tot je genomen kan worden.
Want dat verdient je aandacht.
Dat het met aandacht geserveerd wordt.
Wil je nog wat verder verdwalen in keuzes, kronkels, vertrouwen en de merkwaardige gebruiksaanwijzing van het menselijk brein?