De verboden knuffel

Het was woensdagochtend. Ik bezocht een meneer, in de gevangenis, op zijn verjaardag. Hij heeft een vrouw en vier jonge kinderen. Ik ondersteun ouders en kinderen in het straks weer samenbrengen van twee werelden. De wereld waarin wij met elkaar leven en de wereld waarin mensen vastzitten en alleen zijn.

Ik gaf hem een verjaardagsknuffel. Namens zijn gezin en namens mijzelf. Het gemis is na zoveel jaren groot. Voor de kinderen en zijn vrouw is zijn wereld in de gevangenis eng, onvoorspelbaar en onbetrouwbaar gebleken. Zijn kinderen komen er liever niet.

Na een fijn gesprek was onze tijd voorbij. ‘Tot over twee weken,’ zei deze meneer zacht en kwetsbaar. Op maandag werd ik gebeld door de gevangenis. Ik mag niet meer met deze meneer afspreken. Op mijn vraag waarom de leidinggevende dit had bepaalt,  kwam het antwoord: ‘je hebt meneer geknuffeld’. Er is onduidelijkheid over wat er gebeurt in de spreekkamer. En ik werd stil, verdrietig, en ik voelde mijn vuur. Ik hoorde mijzelf nog vragen of de leidinggevende mij wil bellen om dit te bespreken.

Die avond belde de meneer uit de gevangenis mij. Hij had vragen gekregen over mijn betrokkenheid bij hem. Ik kwam bij meer gedetineerden en hoe werd ik betaald. Ik begeleid inderdaad nog 2 mannen, ook papa's. Samen met hun partner en kind of kinderen. Ik dacht: nu moet ik gaan vertellen wie ik ben, dat ik al meer dan 30 jaar binnen de jeugdwet werk als gezinshulpverlener. Dat ik SKJ geregistreerd ben (een landelijk register waar ik in te vinden ben en wat mijn bekwaamheid toetst). Ik voelde mij geraakt, in een onzeker deel van binnen wat dan zegt; ‘je bent niet goed genoeg’.

Mijn lijf wordt dan heet, vervelend en onaangenaam. Adrenaline neemt toe en ik neem het waar. Ik gun mijzelf dan stilte te voelen. Ik dacht aan deze meneer, zijn vrouw en de kinderen. Hoe ze zijn verjaardag, los van elkaar, geprobeerd hebben te vieren. Misschien aten de kinderen thuis met mama wel een taartje, met papa aan de telefoon. Ik dacht aan angst voor het onbekende, het niet kunnen plaatsen van mijn knuffel binnen een kader. Of misschien nog wel meer.

Ik pas niet in het hokje van de forensische zorg. En ik dacht na over hoe wij nog zoveel mogen leren over elkaar. Dat deze meneer en ik, een vraag verdienen. Ik ben nog aan het broeden op hoe ik hieruit beweeg. De verboden knuffel deed ertoe. En de mensen die schrokken van de knuffel mogen zichzelf de vraag stellen hoe ze hieruit bewegen. Want deze meneer mag straks naar buiten, en dit gezin vraagt hulp hoe ze angst en liefde bij elkaar brengen. Wordt vervolgd…