Levensmagie

“Heb jij ook wel eens zoiets meegemaakt?”

Er zit iemand tegenover mij die ik begeleid. Ze heeft net een zelfonthulling gedaan die ze niet zo snel aan andere mensen zou vertellen. Iets meegemaakt wat zij niet anders kan verklaren dan als iets bovennatuurlijks. Zo bijzonder dat het haar vertelt dat er meer is tussen hemel en aarde.

Terwijl de vraag mij gesteld wordt, schieten mijn gedachten gelijk terug naar 20 jaar geleden, toen ik als begin twintigjarige in een roerige periode zat.

Een goede vriend had de afgelopen jaren kanker die in verschillende vormen was teruggekomen. Hoop, teleurstelling en uiteindelijk een vorm van acceptatie. Het werd duidelijk. Hij zou niet meer beter gaan worden.

Terwijl dit duidelijk werd, overleed een andere vriend plotseling aan een motorongeluk.

Een grote schok. Een geest en brein die probeerden dit alles te begrijpen, terwijl ik diep van binnen wist dat er niks te begrijpen viel.

Ik las een boek van Kübler-Ross. Zij omschreef het leven als een cocon en als je overlijdt, word je een vlinder.

De schok van een vriend die overlijdt aan een ongeluk, terwijl je verwacht dat iemand anders komt te overlijden.

Ik loop naar mijn stage toe en in de hoek van de kamer zie ik ineens een vlinder. Ik word mij er ineens bewust van dat ik die week een vlinder in de hoek van een slaapkamer heb gezien en ook in de hoek van een badkamer.

Kippenvel over mijn lijf.

Mijn liefde voor vlinders en het spirituele is geboren.

Fast forward.

Mijn goede vriend met kanker overlijdt. De pijn is rauw en groot. Het blijkt dat je je eigenlijk nooit kunt voorbereiden op iets, ook al denk je dat je het verwacht.

Een deken van rauwe pijn overvalt mij.

In deze staat ben ik thuis en moet ik grasmaaien. Bij mijn ouderlijk huis was nogal een grote lap gras. Dus een grote taak.

Ik ben bijna klaar met grasmaaien en uit mijn ooghoek zie ik iets bewegen.

Een vlinder.

Hij gaat precies zitten op een stuk gras wat nog niet gemaaid is.

De ongelovige in mij wil vooral klaar zijn met het grasmaaien. Ik maai rustig om de vlinder heen. Hij beweegt niet.

Ik ben klaar.

De vlinder is niet klaar. Hij is blijven zitten op het gras.

Ik accepteer de uitnodiging.

Ik ga dichtbij met mijn hoofd bij de vlinder. De vlinder beweegt niet. Het blijkt een dagpauwoog te zijn.

Hoe toepasselijk.

Twee paar ogen op de vleugels.

Inmiddels denk ik dat de vlinder dood is. Ik blaas. De vlinder vliegt omhoog, maar gaat gelijk weer naar beneden. Hij komt dichterbij zitten.

Ik vraag of dit die overleden vriend is.

De vleugels gaan open.

De vlinder lijkt te bevestigen.

Inmiddels gaan de tranen over mijn wangen. Ik ben gaan praten, de vlinder luisterde. Zo hebben we ongeveer 10 minuten gezeten.

Ik stond op.

De vlinder vloog weg.

Later op belangrijke momenten kwam de vlinder terug. Als ik het moeilijk had. Op de vlinder kon ik vertrouwen.

Zelfs zo dat er uiteindelijk op een dag een vlinder op de voet van een mooie vrouw ging zitten die mijn vlinderverhaal kende.

Het moment dat dit gebeurde, was ze net aan het daten met een man.

Deze vrouw is inmiddels al 16 jaar mijn vrouw.

Deze vlinder is inmiddels mijn vlinder.

Ik glimlach naar degene die tegenover mij zit. Ik begin het vlinderverhaal te vertellen.

Op de fiets terug naar mijn werkplek schiet door mij heen:

Het is niet gek dat ik 20 jaar later een roman schrijf waarin een onderdeel is dat zijn omgeving met hem communiceert door middel van symbolen.

Ik geloof dat het leven voor je is en met je communiceert. In een droomsetting kunnen mensen het makkelijker geloven. Ik geloof dat dit ook in onze huidige realiteit echt gebeurt.

Als we het maar willen geloven.

Dit geloof is bij mij 20 jaar geleden geboren.

Een vlinder die uit zijn cocon kwam.

Magie kwam tot leven.

Wil je nog wat verder verdwalen in keuzes, kronkels, vertrouwen en de merkwaardige gebruiksaanwijzing van het menselijk brein?